امام علی (ع) از زبان یاران صفحه 11

عمروعاص گفت: و هموست

ای امیرمؤمنان که در شعر خود می گفت:

أتری ابن هند للخلافه مالکاً

هیهات ذاک و ما أراد بعید

منتک نفسک فی الخلأ ضلاله

أغراک عمرو للشقا و سعید

فارجع بأنکد طائر بنحوسها

لاقت علیّاً أسعد و سعود

«آیا پسر هند را مالک خلافت می دانی؟ هرگز چنین نیست و آنچه او خواسته بسی دور از حقیقت است».

«نفس تو در خلوت تو را از روی گمراهی فریفته و آرزومند کرده است و عمروعاص و سعید هم تو را گول زده اند».

«پس بدبختانه و شانس نا آورده بازگرد، زیرا که همای سعادت بر سر علی نشسته است».

سعید گفت: و هموست ای امیرمؤمنان که در شعر خود می گفت:

لقد کنت آمل أن أموت و لاأری

فوق المنابر مِن اُمیَّه خاطبا

والله أخَّر مدَّتی فتطاولت

حتّی رأیت من الزمان عجائبا

فی کلِّ یوم لایزال خطیبهم

وسط الجموع لاَّل أحمد عاتباً

«آرزو داشتم بمیرم و یک سخنگوی از بنی امیه را بر بالای منبر نبینم».

«ولی خداوند اجل مرا به تأخیر انداخت و عمر من دراز شد تا از زمانه عجایبی دیدم».

«هر روز سخنران آنها را می بینم که در میان جمیعت به آل احمد بد می گوید و سرزنش می کند».

سپس ساکت شدند. بکاره گفت: ای امیرمؤمنان! سگهای در بارت پارس کردند و عوعو کنان زوزه کشیدند، ولی عصای من کوتاه و صدایم شکسته و چشمم نا بیناست که بتوانم آنها را از خود برانم، و به خدا سوگند من گوینده ی همین اشعاری هستم که گفتند و هرگز تکذیب نمی کنم، تو نیز هر چه خواهی بکن که دیگر زندگی پس از امیرمؤمنان (علی) صفایی ندارد.

معاویه گفت: هیچ چیز از مقام تو نمی کاهد. حاجت خود را بگو که روا خواهد

شد.