امام علی (ع) از زبان یاران صفحه 17

«به نام خداوند بخشنده ی مهربان، همانا شما را دلیلی روشن از سوی پروردگارتان آمد، پس پیمانه و ترازو را عادلانه دهید و از کالاهای مردم نکاهید و در زمین به تبهکاری نپویید، باقی مانده ی خدا برای شما بهتر است اگر مؤمن باشید و من نگاهبان شما نیستم.(1).

چون نامه ی مرا خواندی مسؤولیتی را که از سوی ما داری حفظ کن تا کسی بیاید و آن را تحویل بگیرد- والسلام».

ای امیرمؤمنان، او را به همین راحتی عزل کرد و حتی آن نامه را مهر و موم نکرد.

معاویه گفت: نوشته ای به او دهید که با عدل و انصاف با او رفتار شود. سوده گفت: تنها با من یا با همه ی قوم من؟ معاویه گفت: تو را با دیگران چه کار؟ سوده گفت: به خدا که از بخل و زشتی و پستی است اگر عدالتی فراگیر و عمومی نباشد، و من با دیگران فرقی ندارم. معاویه گفت: هیهات، که پسر ابوطالب شما را جری ساخته و این شعر او شما را مغرور نموده که:

فلو کنتُ بوّاباً علی باب جنه

لقلت لهمدان ادخلوا بسلام

«اگر من دربان بهشت باشم قبیله ی هَمْدان را گویم که به سلامت داخل شوید».

سپس گفت: نامه ای به او دهید و حاجت او و قومش را بر آورید.(2).