امام علی (ع) از زبان یاران صفحه 9

*****

اشعّه الانوار فی فضل الحیدر الکرّار، ص 314. در اینجا سخنی از احنف بن قیس ذکر نشده است. و پوشیده نیست که این احترام نهایی معاویه از سیاستهای مزوّرانه ی وی بوده است. (م).

ضراره بن ضمره

ضراره بن ضمره که از یاران و خواص امیرمؤمنان (ع) بود بر معاویه وارد شد و معاویه خواست که او را دستگیر کند و به قتل رساند، اما چون زهد و تقوا و اشتغال او به آخرت را دید صرف نظر کرد و خواست او را بیازماید، گفت: علی را برایم توصیف کن. ضرار گفت: مرا معاف دار. گفت: تو را به حق او سوگند می دهم که او را توصیف کنی. ضرار گفت: حال که ناگزیرم، گویم:

به خدا سوگند او بسیار دوراندیش و نیرومند بود، به عدالت سخن می گفت و با قاطعیت فیصله می داد. علم از جوانبش می جوشید و حکمت از زبانش فوران داشت. از زرق و برق دنیا وحشت داشت و با شب و تنهایی آن مأنوس بود. آن بزرگوار- که درود خدا بر او باد- بسیار اشک می ریخت و فراوان فکر می کرد. لباس

زبر و درشت و غذای مانده ی فقیرانه را می پسندید. در میان ما که بود مانند یکی از ما بود، اگر چیزی از او می خواستیم می پذیرفت و اگر از او دعوت می کردیم قدم رنجه می فرمود، با این همه که به ما نزدیک بود و ما را به خود نزدیک می ساخت چندان با هیبت بود که در حضورش جرأت سخن گفتن نداشتیم.

آن بزرگوار- که درود خدا بر او باد- اهل دیانت را بزرگ می شمرد و بینوایان را به خود نزدیک می ساخت. نه نیرومند به باطل او طمع داشت و نه ناتوان از عدالتش نومید بود. به خدا سوگند یک شب به چشم خود دیدم که در محراب عبادت ایستاده بود- در وقتی که تاریکی شب همه جا را فرا گرفته و ستارگان غروب کرده بودند- و دست به محاسن گرفته بود و مانند مار گزیده به خود می پیچید و چون مصیبت زده می گریست و می گفت: ای دنیا! دیگری را بفریب، آیا متعرض من شده ای و به من رو آورده ای؟

هیهات که من تو را سه طلاقه کرده ام و رجوعی در کار نیست؛ عمرت کوتاه، خطرت

بزرگ و عیشت ناچیز است آه از توشه ی اندک و سفر دراز و راه ترسناک.

سخن ضرار که به اینجا رسید اشک معاویه بی اختیار فرو ریخت و گفت: خدا رحمت کند ابوالحسن را، به خدا سوگند همین گونه بود که گفتی. اکنون ای ضرار بگو ببینم چگونه بر او اندوه می بری؟ گفت: شبیه مادری که فرزند عزیزش را در دامنش سربریده باشند، که اشکش باز نمی

ایستد و دردش پوشیده نمی ماند.

معاویه دستور داد که مال فراوانی به او دهند. او نپذیرفت و بازگشت در حالی که بر امیرمؤمنان (ع) ندبه می کرد.(1).