تجوید فرقان صفحه 160

ابن بناء (ت 471 ه ق) در مورد این لزرش غیر طبیعی بیان داشته که آن (ترعید)، چرخانیدن صدا در حنجره است و با نوساناتی که ایجاد می کند گویی آواز می خواند و با شتاب خوانی باعث ضایع شدن حروف می گردد.(1)

3- غنّوی

(2) کردن صدای مدّ

از آسیبهای دیگر کشش حروف مدّی بعضاً، تو دماغی و غنّوی کردن صدای آن هاست که به طور خفیف با صدای حروف مدّ شنیده می شود.

علمای تجوید غنّوی کردن صدا را در مدّ غلط شمرده و در قرائت، از آن برحذر داشته اند.

احمد بی أبی عمر (ت بعد 500 ه ق) می گوید: یاء ساکن ماقبل مکسور، یا واو ساکن ماقبل مضموم بدون غنّه کشیده (اشباع) می شوند، مانند: اَلمُؤمنین، یُؤمِنون، اَلمؤمنون.(3) و در مورد آسیب هایی که متوجّه انواع حالات «الف» به هنگام وقف است، در کلماتی از قبیل: «لشتّی، الیُسری، العُسری، قدیرا، علیما،...» می گوید: برخی «الف» در آخر کلمه را به هنگام وقف به «نَبْرَه»، و برخی به غنّه و برخی به «هاء» اداء می کنند که تمامی اینها خطاست.(4)

حسن بن شجاع تونی (زنده در محدوده قرن نهم) ضمن متذکّر شدن عدم ادغام دو حرف مدّی «یاء» و «واو» در مثل خود، مانند: «فی یُوسف»(5) و «قالُوا وَ هُم»(6)

1- 1. بیان العیوب، ص 175 ظ.
2- 2. «غُنّه» به معنی آواز تو دماغی، غَنَّ: تو دماغی سخن گفت. [فرهنگ لاروس، 2/1540؛ الرّائد، 2/1265]
3- 3. الایضاح، ص 71.
4- 4. همان، ص 72.
5- 5. یوسف/ 7.
6- 6. شعراء / 96.