تجوید فرقان صفحه 177

دیدگاه فقهی نسبت به تجوید

اشاره

فقهای عظام از دیرباز نسبت به علم تجوید عنایت خاصّی داشته اند، و در حوزه احکام تکلیفیّه (واجب، حرام، مستحب، مکروه، مباح)، چگونگی اداء موارد تجویدی در حین قرائت بالأخص در نماز شأن و منزلتی شرعی قائل شده و نظرات فقهی خود را حتی در جزئیات آن ابراز نموده اند. بنابراین تکلیف و وظیفه مکلّفین را روشن ساخته اند.

این مبحث در دو بخش اجمال و تفصیل ذیلاً مطرح می شود.

امال بحث

عدّه ای از فقهای بزرگ از جمله امام خمینی رحمه اللّه در مورد معیار صحّت قرائت چنین قائلند:

معیار در صحیح بودن قرائت این است که حروف؛ از مخارجشان، ادا شوند، طوری که اهل این زبان (عرف عرب) تصدیق کنند که او فلان حرف را ادا کرد، نه حرف دیگر را...(1)

و مقام معظم رهبری (مدّظله) فرموده اند: میزان در صحّت قرائت موافقت آن با کیفیت قرائت در نزد اهل لغت است، اهل لغتی که اقتباس و استخراج ضوابط و قواعد تجوید از آن ها صورت گرفته است، و بنابراین اگر اختلاف اقوال علمای تجوید در