تجوید فرقان صفحه 183

- صاحب عروه الوثقی رحمه اللّه (م 1337 ه ق) در این باره می فرماید:

احوط آن است که قرائت (قرآن/ حمد و سوره در نماز) مطالق یکی از قراءات سبع باشد اگر چه اقوی، عدم وجوب آن است و قرائتی که بر نهج عربیّت (عربی صحیح) باشد نیز کفایت می کند.(1)

- مرحوم سیّد ابوالحسن اصفهانی (م 1365 ه ق) در وسیله النجاه، نیز چون سید محمد کاظم یزدی در العروه الوثقی، احتیاط را آن دانسته اند که نمازگزار از قراءات سبع تجاوز نکند.

گرچه فتوای ایشان جواز قرائت به هر قرائت صحیح است، چه از سبع باشد و چه نباشد.(2)

- آیت اللّه سید محسن حکیم (م 1390 ه ق) فرموده اند:

قرائتی جایز است که موافق با یکی از قراءات متداول عصر ائمه علیهم السلام باشد.(3)

- آیت اللّه خویی رحمه اللّه (م 1413 ه ق) قرائت به قراءات متداول عصر ائمه علیهم السلام را جایز دانسته(4) و حدیث «اقرؤوا کما یقرأ الناس» را قراءات متداول آن زمان تفسیر نموده اند.(5)

و نیز از معظّم له در حاشیه العروه الوثقی چنین آمده است:

... تنها واجب همان خواندن قرآن به سبک خاص خودش می باشد نه آن چه عربیّت صحیح بر آن صدق نماید، بلی، ظاهر این است که جایز است اکتفا شود. به هر

1- 1. العروه الوثقی، احکام القرائت؛ ج 2، ص 519.
2- 2. علوم قرآنی، ص 245، به نقل از: وسیله النجاه، قرائت، مسأله 14.
3- 3. العروه الوثقی، ج 2، ص 520 (پاورقی 1).
4- 4. منهاج الصالحین، ج 1، کتاب الصلوه، ص 167، مسأله 119.
5- 5. ر.ک : علوم قرآنی، ص 245.