تجوید فرقان صفحه 204

قواعد کلّی جمیع قرّاء (سبعه و حتی عشره)(1) لذا بدیهی است هر کس براساس قاعده کلّی مورد اتّفاق قرّاء و مجوّدین کلمات مذکور و غیر آن را قرائت ننماید دچار اشتباه گردیده و از نظر فقهاء نیز غلط محسوب می شود.

چنان که بر این مبنا فقیهان قرائت خارج از محدوده قراءات سبع را جایز ندانسته اند.

- اکثر فقها در فتاوی خویش فرموده اند قرائت نباید از قراءات سبع تجاوز کند،(2) و حتی برخی از ایشان موافقت قرائت با یکی از هفت قرائت مشهور را واجب دانسته،(3) و برخی تنها قرائت حفص از عاصم را جایز دانسته اند.(4)

خلاصه مطلب

حاصل بحث این که همه قرّاء سبعه و حتّی عشره و بالاخص حفص از عاصم، «هاء» مضموم را با شرایطی که ذکر شد با «صله واوی»، و «هاء» مکسور را نیز با شرایطی که گذشت با «صله یائی» خوانده اند و غیر از این موارد را به حالت طبیعی خود؛ «هُ» و «هِ» خوانده اند، و همین قانون مبنای نظر فقهای عظام بوده و عمل به خلاف دیدگاه قرّاء سبع را جایز نمی دانند، یعنی به عنوان نمونه مکلّفین در نماز خود باید «لَهُ»، «وَحْدَهُ»، «عَبْدُهُ» را به صورت اشباع کشیده؛ «لَهُو»، «وَحْدَهُو» و «عَبْدُهُو» بخوانند.

1- 1. ر.ک : التیسیر فی القراءات السبع، ص 29؛ النشر فی القراءات العشر، 1/304؛ تهذیب القرائه، ص 51.
2- 2. ر.ک: بخش احکام قراء است.
3- 3. ر.ک : جامع عباسی، ص 47؛ فصل چهارم، ذیل یازده امر واجب در قرائت، امر چهارم.
4- 4. ر.ک : احکام شرعی (آیت اللّه معرفت)، ص 47.
7-احکام فقهی مخارج حروف