تجوید فرقان صفحه 211

مثلاً؛ حرف «ز» و «س» که هم مخرج هستند، اوّلی دارای صفت جَهر و دومی صفت هَمس است، چنان چه صفت جهر از «ز» گرفته شود تبدیل به «س» می شود و دیگر حرف «ز» نخواهیم داشت، و هکذا در مورد بقیه حروف.

نکته دیگر این که تلفظ خاصّ 8 حرف (ح ع ط ث ص ذ ظ ض) در فارسی استفاده نمی شود، بلکه فارسی زبانان معمولاً «ح» را مانند «ه»، «ع» را مانند «أ»، «ط» را مانند «ت»، «ث، ص» را مانند «س»، «ذ، ظ، ض» را مانند «ز» تلفظ می کنند.

بنابراین تلفظ صحیح حروف خاصّ عربی به دلایل اشکالات زیر ضرورت دارد:

1- تغییر معانی کلمات، مانند: عَلیم: دانا î اَلیم: دردناک
2- بی معنا شدن کلمات، مانند: حَسَن: نیکو î هسن: ؟ (بی معنا)
3- اختلال در قرائت قرآن، به وسیله تغییر معانی یا بی معنا شدن کلمات.
4- باطل شدن نماز به فتوای عموم مراجع تقلید.
5- مختل شدن لهجه عربی و عدم فصاحت و زیبایی در قرائت قرآن.

لذا هدف از تلفظ صحیح حروف، بالاخص حروف خاصّ عربی عبارت است از:

الف) صحّت قرائت قرآن و نماز، که ضروری و واجب است.

ب) زیبایی و فصاحت قرائت در قرآن و نماز، که مستحب مؤکّد است.(1)

خلاصه

با توجّه به مطالب مذکور به طور اجمال می توان نتیجه گرفت که هر مکلّفی در حوزه قرائت قرآن و اذکار نماز با دو مقوله و عمل مواجه است:

1- صحّت قرائت قرآن و اذکار نماز؛ که همه فقهای عظام رعایت آن را واجب و
1- 1. برگرفته از نظرات سید مهدی سیف مؤلف قرآن درسی متوسطه؛ قواعد قرائت قرآن (1)، ص 10 (جزوه آموزشی).