تجوید فرقان صفحه 219

عبارتند از:

1- ادغام در دو حرف مِثلین در یک کلمه. مثل: رَدَّ، مَدَّ،...
2- ادغام «لام»، الف و لام «ال» در چهارده حرف شمسی از قبیل: «ت»، «ث»، «د» و... .

به نظر می رسد که این دو مورد نیز به صحّت قرائت برمی گردد؛ زیرا که وجود تشدید (به ادغام خواندن) در این دو مانند حرکات و سکون لازمه کلمه می باشد.

جز دو مورد مذکور در مباحث پیش روی، بقیّه از محسّنات تجویدی محسوب می شود؛ البته ناگفته نماند برخی فقها رعایت صفات اصلی (ذاتی) حروف مثل جهر، همس، استعلا، شدّت و... را واجب ندانسته اند. [ر.ک : ذیل متفرّقات]

چند مسأله [محسّنات تجویدی]

«ادغام»

- هر گاه در یک کلمه دو حرف مثلین کنار هم جمع شوند، واجب است که حرف اوّل را ساکن و در حرف دوم ادغام کرد؛ چه آن دو متحرّک باشند، مانند «رَدَّ» و «مَدَّ» که فعل ماضی هستند [در اصل رَدَدَ بوده سپس رَدْدَ شده و بعد رَدَّ شده است و هکذا مَدَّ]، و چه دو حرف مذکور ساکن باشند مانند «رَدّ» و «مدّ» که مصدرند. [مَدْدْ مثل نَصْرْ که با تشدید نوشته می شود: مَدّ.] (1)

- ادغام کردن «لام»، الف و لام [ال] در چهارده حرف [حروف شمسی] لازم است و آن حروف عبارتند از: «تاء، ثاء، دال، ذال، راء، زاء، سین، شین، صاد، ضاد، طاء، ظاء،

1- 1. العروه الوثقی، ج 2، ص 519، م 48؛ قرآن در آینه احکام، ص 77.