تجوید فرقان صفحه 278

این امر از جمله اوامر استحبابی قرآن است؛ در روایات نیز مسأله «استعاذه» بسیار مورد توجّه قرار گرفته است؛(1)

و از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت شده(2) که پیش از خواندن حمد در نماز می فرمودند: «اَعَوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم». و از امام صادق علیه السلام نیز چنین روایت شده است.

و از امام باقر علیه السلام روایت است که فرمودند: چون «بِسمِ اللّهِ الرّحمن الرّحیم» گفتی تو را از نگفتن «اعوذ باللّه من الشیطان الرّجیم» باکی نباشد.(3)

کیفیّت استعاذه

از طریق قرّاء شیوه های مختلفی برای ذکر «استعاذه» نقل شده است، که به گفته «ابن جزری» در «النشر» و «سخاوی» در «جمال القرّاء»، قول مختار جمیع قرّاء و آن چه که مردم بر آن اجماع دارند، همان «اَعُوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجیم» است که در سوره شریفه نحل (آیه 98) به آن تصریح شده است.

و از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت شده است که این شیوه ای از استعاذه را من از جبرئیل و او از میکائیل و او هم از لوح محفوظ گرفته است.(4)

مشهورترین اذکار در «استعاذه» عبارتند از:

1- اَعوذُ باللّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم.
1- 1. ر.ک : التفسیر الاثری الجامع، 1/295-306؛ (حدود 40 مورد از روایات «استعاذه» مورد بررسی قرار گرفته است)
2- 2. ابوسعید خدری.
3- 3. معارف و معاریف، 1/641 و 642.
4- 4. النشر فی القراءات العشر، 1/243-246؛ التفسیر الاثری الجامع، 1/302 و 303.