تجوید فرقان صفحه 283

خلاصه این که «حمزه»، «استعاذه» را به دو وجه روایت کرده است:

1- آهسته خواندن استعاذه به طور مطلق (چه اوّل سوره فاتحه و چه غیر آن).
2- ظاهر و آشکار خواندن «استعاذه» تنها در ابتدای سوره فاتحه، و آهسته خواندن آن در سایر [سوره های] قرآن.(1)

نیکو (مستحب) بودن اخفای «استعاذه» در موارد زیر:

الف) هنگامی که قاری بخواهد به طور پوشیده و آرام قرائت کند، چه تنها باشد و چه در مجلس؛

ب) وقتی قاری در مکانی تنها باشد، چه بخواهد با صدای بلند بخواند یا آرام؛

ج) زمانی که برای انجام فریضه نماز می ایستد؛ چه امام باشد، چه مأموم و چه تنها، همچنین چه نماز جهریه باشد یا اخفائیه؛

د) هنگام درس، برای استعاذه از آیه ای از قرآن به عنوان دلیل و شاهد؛ در غیر این موارد حکم آن «جهر» است به خصوص تلاوت در حضور جمع.(1)

برخی نیز بر این باورند که جَهر و اخفای «استعاذه» تابع قرائت است؛ یعنی اگر قاری به جهر قرائت کند، استعاذه را نیز به صورت بلند (آشکار) و در حالت عکس، استعاذه را آهسته اداء نماید؛(2) امّا در حال نماز چنان که قبلاً متذکّر شدیم،(3) استعاذه قبل از «بسمله» سوره حمد، رکعت اوّل همواره آهسته ادا می شود.

1- 2. النشر فی القراءات العشر، 1/252-253؛ و نیز التفسیر الاثری الجامع، 1/301.
2- 3. احیاء القرائه، ص 232؛ تجوید جامع، ص 40 و 41. [با اندکی تلفیق]
3- 4. ر.ک : حلیه القران (سطح 2)، ص 28.