کتابخانه بالقرآن

تجوید فرقان صفحه 299

صفحه 299

که شکل اصلی آن شبیه عین کوچک « ء » است، و شکل های فرعی آن با پایه های متفاوت عبارتند از: « أ إ ؤ وء ئ یء ئ ، (و نیز همزه زیر دندانه در قرآن خط عثمان طه)».

و شکل مشترکی نیز با الف و همزه وصل دارد « ا » لکن دائما خواناست و دارای یکی از حرکات سه گانه است ( اَ اِ اُ ).

2- فعل های امر به لام (امر غایب و متکلّم)، آنگاه که از حروف عاطفه واو، فاء، ثُمّ بر سر آن ها درآید، «لامِ» آن که قبلاً مکسور بوده، ساکن می شود؛ لذا آغاز قرائت از این فعل ها در این حالت (گر چه مناسب نیست مگر برای تعلیم) ممکن نیست، چون ابتدا به ساکن است.

مانند:

وَلْیُوفُواî لْیُوفُواî لِیُوفُوا؛

فَلْیَسْتَجِیبُواî لْیَسْتَجِیبُواî لِیَسْتَجِیبُوا؛

ثُمَّ لْیَقْطَعْî لْیَقْطَعْî لِیَقْطَع.

قواعد شروع از ابتدا به ساکن

همزه وصل

همزه وصل(1)

- اسم ها: تمامی اسم های مُصدَّر به همزه وصل در شروع، به فتحه خوانده می شوند جز موارد زیر:

- اِسْم، اِبْن، اِبْنَت، اِمْرَء، اِمْرَاَت، اِثْنَیْنِ، اِثْنانِ (اِثْنَیْ، اِثْنا)، اِثْنَتَیْنِ، اِثْنَتَانِ (اِثْنَتَیْ، اِثْنَتا)؛

و مصادر ثلاثی مزید (جز اِفعال) و رباعی مزید که به همزه مکسور خوانده شوند.

- فعل ها: تمامی فعل های ماضی، مُصَدَّر به همزه وصل در ثلاثی مزید فیه و رباعی

1- 1. جهت تفصیل بحث، ر.ک : باب « همزه ».