تجوید فرقان صفحه 302

نَزَّلَ الْقُرْانَ î اَلْقُرْانَ (اَلْقُرْانَ)

اِنَّ الَّذینَî اَلَّذّینَ (اَلَّذینَ)

قالَ اهْبِطُواî اِهْبِطُوا (اِهْبِطُوا)

قُلِ انْظُرُواî اُنْظُرُوا (اُنْظُرُوا)

فلسفه وجودی «همزه وصل»

سؤالی که در این جا به ذهن خطور می کند این است که اصلاً چرا همزه وصل در ابتدای برخی کلمات آورده می شود؟

به نظر می رسد پاسخ این باشد که:

اولاً، همان گونه که اشاره شد، این حرف را ابتدای کلماتی که اوّلین حرفشان ساکن یا مشدّد باشد آورده می شود، تا پایه ای شود(1)، برای استقرار یکی از حرکات فتحه، کسره و یا ضمّه عارضی به هنگام شروع خواندن و قرائت از این کلمه.

ثانیا، نشانه ای باشد(2)، با علامت ویژه ای که دارد، همچون پلی، کلمه قبل و بعد را به هم متصل نماید؛ مانند: ا - ی - ُو ؛ _َ_ِ_ُ ا -ْ ، -ّ

چگونگی تشخیص حرکتِ «همزه وصل»

همزه های وصل به هنگام ابتداء از آن ها و یا خوانا شدن، به یکی از سه حرکت فتحه، کسره و یا ضمّه اداء می شوند که موارد آن ذیلاً به تفکیک بیان می شود:

همزهای وصل «مفتوح»[ اَ ]

- در آغاز اسم ها: