تجوید فرقان صفحه 325

3- اَنْیاب (جمع ناب): دندان های نوک تیزی هستند در طرفین رَباعیات؛ در هر آرواره 2 عدد، جمعا به تعداد 4 عدد می باشد.
4- اَضْراس (جمع ضِرْس): دندان هایی هستند که سطح فوقانی دندانه داری دارند(1)، و تعداد آن ها20 عدد می باشد که خود بر سه قسم هستند:

_ دندان های ضَواحِک (جمع ضاحِکه): دندان های چهارگانه ای هستند که در طرفین اَنیاب قرار دارند (و هنگام خنده نمایان می شود) و تعداد آن ها در هر آرواره 2 عدد می باشد.

_ دندان های طَواحِن (جمع طاحِنه): دندان های دوازده گانه ای هستند که در طرفین ضواحک قرار دارند (هر فک 6 عدد).

ضمنا «طاحن» به معنای آرد کننده و «طاحنه» مؤنث آن است و همان «دندان آسیا» را گویند.(2)

_ دندان های نَواجِذ (جمع ناجِذه): دندان هایی هستند که در طرفین طواحِن قرار دارند به تعداد 4 عدد (هر فک 2 عدد)؛ این دندان ها مشهور به «دندان های عقل» هستند.

دندان های مذکور به ترتیب در فارسی به نام های پیشین (ثنایا، رباعیات)، نیش (انیاب)، آسیا (اضراس)، آسیای کوچک (ضواحک)، آسیای بزرگ (طواحن) و دندان های عقل (نواجذ) مشهورند.

1- 1. اَلضِّرس. اَلضَّرِس: دندان؛ اَلضَّرِس مِن الجبال و غیرها: کوه بریده بریده و کوه دندانه دندانه. [همان، 2/1355]
2- 2. فرهنگ لغت عمید، 2/1388.