تجوید فرقان صفحه 374

تلفظ «م» = از تماس خشکی دو لب + ارتعاش تارهای صوتی + خروج صدا از راه بینی

تعیین مخرج حرف «م»: اَمْ

متحرّک

مَ، مِ، مُ - مَا، می، مُو - ماً، مٍ، مٌ

مثال / تمرین

میم

حرفی

ساکن، مشدّد اَمْ، اِمْ، اُمْ - اَمَّ، اَمِّ، اَمُّ اَمّا، اَمّی، اَمُّو - اَمّاً، اَمٍّ، اَمٌّ اِمَّ، اِمِّ، اِمُّ،... - اُمَّ، اُمِّ، اُمُّ،...

کلمی

مَنَعَ، مِهاداً، مُلِئَتْ، ماءً، یُمیتُ، تَمُورُ، أَمْلِکُ، اِمْلاقٍ، نُمْلی، اَتَمَّها، اَتْمَمْنا، هَمَّتْ، هامانَ، اَتِمُّوا، غَمام، اُمِّیّینَ، اُمّ

«و»: واو غیر مدّی در عربی از جمع شدن و یا گِردی دو لب همراه با ارتعاش تارهای صوتی ایجاد می شود (واو در فارسی چنانکه اشاره شد از تماس دندان های ثنایای بالا با تری لب پایین ادا می شود). صدای «و» کاملاً از دهان خارج می شود.