تجوید فرقان صفحه 399

بنابراین دو حرف ساکنِ «کْ، تْ» با صدایِ مهموسیِ اندک، ادا می شوند و این عمل از مجهوری شدن آن ها نیز جلوگیری می کند. (دقت فرمایید)

3_ لین

تعریف «لین»

در لغت: یعنی «نرمی، ملایمت».

در اصطلاح تجوید: عبارت است از «به نرمی ادا شدن حرف»؛ و مقصود از آن، به سهولت و نرمی و بدون تکلّف ادا کردن حرف است تا به سوی تشدید نگراید.

حروف لِین (لَیِّن) و خصوصیات آن

حروف لین عبارت است از: واو ساکن ماقبل مفتوح (-َ وْ) و یاء ساکن ما قبل مفتوح (-َ یْ)، مانند: خَوْفٍ، بَیْتٌ، یَوْما، اِلَیْکَ، شَیْ ءٌ ، ...

در حالت مذکور روی «واو ساکن» و «یاء ساکن» نباید فشار بی موردی باشد.

با تلفّظ حروف مذکور اندکی کشش همراه است، و باید مراقبت شود که فتحه قبل از آن ها بیش از اندازه خودش که یک ضرب است کشیده نشود.

هنگام اداء حروف مزبور دهان باز می شود تا فتحه قبل آن ها واضح و آشکار گردد، و سپس دهان جمع می شود که در نتیجه حالت «نرمی» که مدّ نظر است، روشن می شود.

اصطلاح «لین» گاهی برای حروف مدّی (الف، یاء، واو) به کار می رود، و گاهی برای الف، واو و یاء ساکن ماقبل مفتوح.

لازم به ذکر است که الف همواره حرف لین است؛ چرا که از نظر صرفی همیشه