تجوید فرقان صفحه 422

فصیح عربی) تلفّظ شود.

نکته: تنها مورد آن که در روایت حفص از عاصم آمده است، کلمه «مَجْریها» می باشد که حتما باید به اماله کبری خوانده شود (مَجرِها) به طوری که حرف «رِ» به کسره کشیده لهجه فارسی تلفظ شود نه کسره فصیح عربی(1).

قابل توجّه این که: حرف «ر» نیز در کلمه مذکور «ترقیق» می شود.

اماله صغری:

منظور این است که، الف مدّی تا حدّ اندکی از حالت معمولی خود (فتح) به سوی «یاء» مدّی مایل شود، که به این حالت «بَیْن بَیْن» یا «تقلیل» می گویند.

_ موردِ آن در روایت حفص از عاصم نیامده است، امّا نحوه تلفّظ اماله صغری این است که الف مدّی را به سوی کسره تلفّظ می نمایند (نه کسره کشیده)، مانند: موسی î مُوسَ، هُدیî هُدَ.

* نمودار ذیل حالات مختلف الف مدّی را نشان می دهد:(2)