تجوید فرقان صفحه 469

مدّی است که حروفِ آن واوِ ساکنِ ماقبل مفتوح (-َ وْ)، و یای ساکنِ ماقبل مفتوح (-َ یْ) بوده و سبب آن فقط سکون(1) (لازم، عارضی) باشد.

(گفته شده «الف» چون ماقبلش همیشه مفتوح است، حرف لین محسوب می شود.)

انواع یا حالات مدّ لین

اشاره

مدّ لین به سکونِ لازم: مدّی است که بعد از حروف لین (-َ وْ، -َ یْ) سکون ذاتی باشد، که در قرآن فقط در حرف «عَیْنْ» از حروف مقطّعه آمده است و عبارتند از: «کآهیعآصآ î کآف ها یا عَیْآنْ صآد» (مریم، آیه 1)، و «حمآ عآسآقآ î حا میآم عَیْآنْ سیآنْ قآفْ» (شوری، آیات 1 و 2).

مدّ لین به سکون عارض: مدّی است که بعد از حروف لین، سکون عارضی (غیر ذاتی) واقع شود، و آن هنگام وقف بر برخی کلمات ایجاد می شود؛ مانند: «یَوْمَî یَوْآمْ»(وقف) ؛ «اَلْبَیتِ î اَلْبَیْآتْ»(وقف) ؛ «مِنْ شَیْ ءٍ î مِن شَیْآءْ(وقف)».

میزان کشش مدّ لین

با سکون لازم: به «قصر»، «توسّط» و «طول» خوانده می شود؛ لکن ارجحیّت به «طول» خواندن است.

با سکون عارض: نیز به «قصر»، «توسّط» و «طول» است.

* نکات مدّ