تجوید فرقان صفحه 482

گرفتن نکات و لطایف آن ها زنجیروار در یک نفس بخواند. چنانکه با یک نفس سوره توحید را خواندن «مکروه» دانسته شده است.(1)

اصلاً در بعضی از آیات، نکاتی وجود دارد که مستلزم وقف در بین آیات است و حداقل، وقف آن ها نیکوتر از وصل آن هاست، پس نیکو خواندن قرآن اقتضا می کند که بر آن موارد وقف شود، مانند موارد زیر:

نسبت چند فعل متوالی به موارد مختلف، با یکسان بودن ظاهر آن ها، مانند آیه شریفه «لِتُؤمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِه وَ تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّروُهُ وَ تُسَبِّحُوهُ بُکرَهً وَ أصیلاً»(2)، که مرجع ضمیر غایب در «تُعَزِّرُوهُ» و «تُوَقِّروُهُ» پیامبر است، در حالی که مرجع ضمیر غایب در «تُسَبِّحُوهُ»، خداوند است؛ پس برای این که کسی نپندارد که آن نیز به پیامبر بر می گردد، بهتر است بر «تُوَقِّرُوهُ» وقف شود.

خطاب به دو نفر در یک آیه، مانند آیه شریفه «یُوسُفُ أَعْرِضْ عَنْ هَذَا وَاسْتَغْفِرِی لِذَنْبِکِ إِنَّکِ کُنْتِ مِنَ الْخَاطِئِینَ»(3)، که «أَعْرِضْ عَنْ هَذَا» خطاب به یوسف و «اسْتَغْفِرِی لِذَنْبِکِ» خطاب به زلیخاست؛ پس برای این که توهّم نشود که هر دو، خطاب به یوسف است، نیکوست که بر کلمه «هذا» وقف شود.(4) و موارد از این نمونه فراوان است.

بنابراین، وقف بین آیات، امری اجتناب ناپذیر است. و دیگر این که در هر جایی نمی توان وقف کرد، بلکه باید موارد لازم را شناخت و بر آن ها وقف کرد، تا نه تنها خللی به معنای آیات وارد نشود، بلکه مقصود خداوند به بهترین وجه، گوش

1- 1. روایت از امام صادق علیه السلام است. ر.ک : وسائل الشیعه (10 جلدی)؛ 2/585.
2- 2. فتح/ 9.
3- 3. یوسف/ 29.
4- 4. ر.ک : البرهان فی علوم القران (نوع 24)؛ 1/423.