تجوید فرقان صفحه 488

تنوین نصب و به الف مدّی اداء می شود.(1)

بدین گونه که پس از اداء الف مدّی وقفه ای در صدا به اندازه دو حرکت ایجاد می شود و سپس بدون تجدید نفس «قیما» خوانده می شود.

2_ مَرقَدِنا * هذا(2)؛ بین این دو کلمه می توان وقف نمود؛ لکن در صورت وصل باید به «سکت» خوانده شود، یعنی صوت برای مدّت کوتاه (به اندازه زمانی 2 حرکت) پس از خواندن «مَرْقَدِنا» قطع گردید و سپس بدون تجدید نَفَس کلمه «هذا» قرائت می شود.(3)

3_ قیلَ مَن * راقٍ(4)؛ پس از قرائت کلمه «مَنْ» باید به «سکت» داده شود، یعنی در صوت به اندازه زمانی دو حرکت وقفه ایجاد شود و سپس بدون تجدید نَفَس کلمه «راقٍ» خوانده شود.(5)

4_ کَلّا بَل * رانَ(6). در حین قرائت، بین دو کلمه «بَلْ» و «رانَ» در حالت وصل

1- 1. «عِوَجا» مفعول اوّل فعلِ «لَمْ یَجْعَل» است، «قَیّما» مفعول دوم است برای «جَعَلَ» محذوف، و تقدیر کلام «جَعَلَهُ قَیّما» است (و به قولی «قیّما» حال است). چنان چه وصل بدون سکت انجام گیرد، «عِوَجا قَیّما» در معنا مشتبه به این می شود که «قیّما» صفت «عِوَجا» باشد؛ با این که «مستقیم، استواری» که معنای «قَیّما» است، نقیض «عِوَج» کجی، انحراف» است؛ آن گاه معنی چنین می شود: «کجی مستقیم»، که این قابل اشکال است و مفهوم مناسب و صحیحی ندارد. [ر.ک : الجدول فی اعراب القران و صرفه و بیانه، 8/138؛ کلمه اللّه العلیا، 3/810].
2- 2. یس/ 52.
3- 3. آیه تا «مَرقدِنا» بیان حالت تعجّب کفّار است و از «هذا» به بعد، اِعلام و حالت خبری دارد که به کُفّار گفته می شود و یا خود به اعتراف، خبر را تصدیق می کنند؛ لذا بین این دو جمله یا به «وقف» و یا به «سکت» خوانده می شود.
4- 4. قیامت/ 27.
5- 5. اگر به وصل و بدون «سکت» خوانده شود، ادغام صورت گرفته و کلمه جدیدی چون «مَرّاق» بر وزق فَعّال که صیغه مبالغه است، ظهور پیدا می کند و از معنای اصلی (مَن راقٍ» کیست شفا دهنده؟) خارج می شود و معنای دیگری (مَرّاق = خروج کننده از دین) پیدا می کند.
6- 6. مطفّفین/ 14.