ولایت نامه صفحه 100

در این قسمت بخشی از سخنان کوتاه حضرت علیه السلام در گونه های سخنوری و پندها و پارسایی و مَثَل هاآورده شده است و اگر در این کتاب جز همین فصل نبود، قطعاً در سودرسانی کتاب بَس بود.

خانه حکمت

علی علیه السلام فرمود:

خُذِ الْحِکْمَهَ أنّی أتَتْکَ فَإنَّ الحِکمَهَ تَکونُ فی صَدرِ المُنافِق، فَتَلَجْلجُ فی

صَدْرِهِ حَتَّی تَخْرُج فَتَسْکُن إلی صَواحِبِها فی صَدرِ المُؤمنِ؛(1)

حکمت را از هر جا پیش تو آمد بگیر؛ که حکمت در سینه منافق است و در سینه او بی قراری می کند تا خارج شود و در کنار دوستانش در سینه مؤمن آرام گیرد.

حکمت گُم شده مؤمن

الْهَیْبهُ خَیْبَهٌ، والفُرصَهُ تَمُرّمَرَّ السَّحابِ (2)، وَالْحِکمَهُ ضالَّهُ المُؤْمِنِ فَخُذِ الْحِکْمَهَ وَلَوْ مِنْ أهْلِ النِّفاقِ؛(3)

ترس [با] نومیدی [همراه] است، و فرصت، مانند عبور ابر می گذرد. حکمت گُم گشته مؤمن است؛ پس حکمت را اگر چه از افراد دورو باشد [فرا] بگیر.

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1122 ، ح 76.
2- 2. همان، 1096 ، ح 20. قرنت الهیبهُ بالخیبه .
3- 3. همان، 1122 ، ح 77.