ولایت نامه صفحه 109

فرجام ترک دین برای دنیا

لایَترُکُ النّاسُ شَیْئاً مِنْ دینِهِم لِاستِصْلاحِ دُنیاهُمْ إلّافَتَحَ اللّهُ عَلَیْهِمْ ما هُوَ

أضَرَّ مِنْهُ؛(1)

مردم، برای بهبودی وضع دنیای خود، چیزی را از دینشان ترک نمی کنند؛ مگر آن که خداوند، آن چه را ضررش بیش تر است، بر آن ها می گشاید.

نادانی دانشمند

رُبَّ عالِمٍ قَدْ قَتَلَهُ جَهْلهُ، وَمَعَهُ عِلمُهُ لایَنْفَعُهُ؛(2)

چه بسیار دانشمندی که نادانی اش او را کشته؛ حال آن که دانشش همراه اوست؛ و به او سودی نمی بخشد.

شگفتی های دل

أعْجَبُ ما فی هذا الإنْسانِ قَلْبُهُ، وَلَهُ مَوادٌ مِنَ الحِکْمَهِ وَأضدادٌ مِن خِلافِها

فَإنْ سَنَحَ لَهُ الرَّجاءُ، أَذَلَّهُ الطَّمَعُ وَإنْ هاجَ بِهِ الطّمَعُ، أهْلَکَهُ الحِرصُ وإنْ

مَلِکَهُ الْیَأسُ، قَتَلهُ الْأَسَفُ وإنْ عَرَضَ لَه الغَضَبُ، إشتَدَّ بِهِ الغَیْظُ وإنْ أسعَدَهُ

الرّضا نَسیَ التَّحَفُّظَ وإنْ غالَه الخوفُ، شَغَلَهُ الحَذَرُ وإنْ إتّسَعَ لَهُ الأمرُ(3)

إسْتَلَبْتُه الغرَّهُ وإنْ أصابَتْهُ مُصیبَهٌ، فَضْحَهُ الجَزَعُ وإنْ أفادَ مالًا، أطغاهُ الغِنی

وَإنْ عَضَّتْهُ الفاقَهُ، شَغَلَهُ البَلاءُ وإنْ جَهدَهُ الجُوعُ، قَعَدَ به الضَّعفُ وإنْ أفطَرَ بِهِ

الشَّبَعُ، کَظّتْهُ البِطْنَهُ، فکُلُّ تقْصیرٍ بِهِ مُضِرٌّ وِکُلُّ إفراطٍ لَهُ مُفْسِدٌ؛(4)

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1135 ، ح 103.
2- 2. همان، ح 104.
3- 3. الامن ن ل .
4- 4. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1136 ، ح 105.