ولایت نامه صفحه 112

قَد یَری الحُوَّلُ القُلَّب وَجَهَ الحیلَهِ ودُونَها مانِعٌ مِنَ اللّهِ ونَهیهِ فَیَدعُها مِن

بَعدِ قُدرَهٍ وَیَنْتَهِزُ فُرْصَتَها مَنْ لاجَریحهَ لَهُ فی الدینِ؛(1)

وفا با راست گویی همراه است و رهایی یافتنی و سپری نگه دارنده تر از آن نمی دانیم. کسی که می داند بازگشت چگونه است، در گذر از آن خیانت نمی کند. ما در روزگاری واقع شده ایم که بیش تر مردمانش، شرارت را زیرکی قرار داده، نادانان، آن ها رابه چاره شناسی نسبت می دهند- خدا آن ها را بکشد- آن ها را چه شده است؟ همانا صاحب فکر و آگاه به جابه جایی امور، صورت چاره را در حالی که همراه آن مانعی از امر و نهی الهی هست، می بیند و آن را پس از قدرت [بر انجام آن] رها می کند و کسی که در دین، پرهیزی ندارد، فرصت آن را مغتنم می شمارد.

کار در دنیا

النّاسُ فی الدُّنیا عامِلان: عامِلٌ فی الدُّنیا لِلدُّنیا قَدْ شَغَلتْه دُنیاه عَن آخرَتِهِ،

یخَشی علی مَنْ یَخلفُ الفَقْرَ، ویأمَنُهُ عَلی نَفْسِهِ فیُفنی عُمرَه فی مَنفَعهِ غَیرِه،

وآخَرُ عَمِلَ فی الدُّنیا لِما بعدَها فجاءَه الّذی لَهُ مِنَ الدُّنیا بغَیرِ عَمَلٍ، فَأصبَحَ

مَلَکاً عِندَ اللّهِ لایَسألُ شَیْئاً یَمْنَعُهُ؛(2)

مردم در دنیا دو گونه کارمی کنند: کار کننده ای که در دنیا، برای دنیا [کار می کند] و دنیای او، او را از آخرتش بازداشته است و بر کسانی که باقی می گذارد، از فقر می ترسد؛ و از فقر بر خودش آسوده خاطر است؛ پس عمر خود را در سود دیگری تمام می کند. ودیگری که در دنیا برای پس از آن، کار می کند؛