ولایت نامه صفحه 115

زیاده مال و زیاده سخن

وفرمود علیه السلام:

طُوبی لِمَن ذَلَّ فی نَفْسِهِ وَطابَ کَسْبُه وَصَلَحَتْ سَریرَتُهُ وَحَسُنَتْ خَلیقَتُهُ

وَأنْفَقَ الفَضْلَ مِنْ مالِهِ وَأمسَکَ الفَضْلَ مِنْ لِسانِهِ وَعَزَلَ عَن النّاسِ شَرَّهُ

وَوَسعتْهُ السُّنَهُ وَلَمْ ینسب إلی بِدْعَه؛(1)

خوشا به حال کسی که در [درون] خود، خوار، و در آمدش پاک، و پنهان او نیکو، واخلاقش خوب شد. زیاده مالش را انفاق کرد و زیاده زبانش را نگه داشت و بدی اش را از مردم دور داشت. سنت او را در برگرفت [پیرو روش پیامبر شد] و به بدعت نسبت داده نشد.

سید رضی ابوالحسن رضی الله عنه می گوید: عدّه ای از مردم، این سخن، وسخن پیشین را از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل نموده اند.

فرمانبری خدا

وفرمود علیه السلام:

مَن أرادَ عِزّاً بِلا عَشیرَهٍ وَهَیبهً مِنْ غَیرِ سُلطانٍ وَغِنًی مِنْ غَیرِ مالٍ وَطاعَهً مِنْ

غَیر بَذْلٍ، فَلْیَتَحَوَّل مِنْ ذُلِّ مَعصِیَهِ اللّهِ إلی عِزِّ طاعَهِ اللّهِ فَإِنَّهُ یَجِدُ ذلِکَ کُلَّه؛(2)

هر کس، عزّتِ بدون فامیل، و ابهّتِ بدون حکم رانی، و بی نیازی بدون مال، و فرمان برداری بدونِ بخشش مال می خواهد، باید از خواری نافرمانی خدا به شرف اطاعت او برگردد که همه این ها را خواهد یافت.