ولایت نامه صفحه 120

ابتدا و انتهای سرما

تَوَقّوُا البَردَ فی أوَّلِهِ، وَتَلَقَّوهُ فی آخِرِهِ، فَإنَّهُ یَفعَلُ بِالأَبدانِ کَفِعلِهِ فی الأَشجارِ،

أوَّلُهُ یُحرِقُ وآخرُهُ یُورِقُ؛(1)

از سرما در ابتدای آن بپرهیزید و در آخرش آن را ملاقات کنید؛ چرا که با بدن ها همان کاری را انجام می دهد که با درختان می کند. اوّلِ آن می سوزاند و آخر آن برگ می رویاند.

بزرگی آفریدگار

عَظِّم الخالِقَ عِندَک، یَصغُرُ الَمخلوُقُ فی عَیْنِک؛(2)

آفریدگار را نزد خود بزرگ بشمار، آفریدگان در نظرت کوچک می شوند.

سرکشی، پیمان شکنی وحیله

ثَلاثُ خِصالٍ مَرجِعُها عَلی النّاسِ فی کِتابِ اللّهِ: البَغْیُ وَالنَّکثُ وَالمَکْرُ.

قالَ اللّهُ تَعالی: یا أیُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْیُکُمْ عَلی انْفُسِکُمْ (3) وَقالَ تَعالی: فَمَنْ نَکَثَ فَإنَّما یَنْکُثُ عَلی نَفْسِهِ (4) وقالَ تعالی: وَلا یَحِیْقُ الْمَکْرُ السَیِّی ءُ إلّا بِأَهْلِهِ؛(5) سه عادت است که باز گشتش- در کتاب خدا- بر مردم است: سرکشی، پیمان شکنی و حیله.

خداوند متعالی فرمود: «ای مردم، سرکشی شما فقط به زیان خود شما است» و خدای متعالی فرمود: «پس هر کس پیمان شکند، فقط بر زیان خود شکسته است» و فرمود: «و حیله زشت، کسی جز صاحبش را فرا نمی گیرد».

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1146 ، ح 123.
2- 2. همان، 1141 ، ح 124.
3- 3. یونس ( 10): 23.
4- 4. فتح ( 48): 10.
5- 5. فاطر ( 35): 43 ، ر . ک . تفسیر القمی، ج 2 ، ص 210 و بحارالانوار، ج 32 ، ص 107 ، ح 78.