ولایت نامه صفحه 123

چه [علت] بدش را می گویی؟ آیا او را مجرم می شماری یا او تو را مجرم می داند؟ چه وقت تو را سرگردان کرد یا کی تو را فریفت؟ آیا به پوسیدگی جاهای بر خاک افتادن [قبرهای] پدرانت؟ یا به خوابگاه های مادرانت زیر خاک؟ چه قدر با دو کَفَت یاری نمودی؟ و چه قدر با دو دستت، مداوا کردی؟

برای آن ها شفا می خواستی و برایشان از پزشکان دارو طلب می کردی [ولی] دل سوزی تو به هیچ کدام سود نرساند و با درخواستت در آن [مرض]، امدادی نرساندی. دنیا برای تو با او [وسرنوشتش، آینده] خود تو را مجسم، و با نابودی او، نابودی ات را مجسم کرد.

دارایی و فرزندان

و فرمود علیه السلام:

الَمالُ وَالبَنُونَ حَرثُ الدُّنیا وَالعَمَلُ الصَّالِحُ حَرثُ الآخِرهِ وَقَدْ یَجمَعُهُما

لِأقوامٍ؛(1)

دارایی و پسران، کشت دنیا، و کار نیک، کشت آخرت است وگاه خداوند، این دو را برای گروه هایی جمع کرده است.

دوست داشتن دنیا

مَن لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنیا إلتاطَ مِنْها بِثَلاثٍ: هَمّ لایُغبُّه وأمَل لایُدرِکُهُ وَرَجاء

لایَنالُهُ؛(2)

هر کس دلش به دوستی دنیا حریص باشد، با سه چیز از آن همراه شود: اندوهی که کهنه اش نمی کند [و همیشه همراه اوست] و آرزویی که به آن نرسد، و امیدی که به آن دست نیابد.