ولایت نامه صفحه 134

دو گناه برای هر باطل

عَلی کُلِّ داخلِ فی باطلٍ إثمان: إثمٌ العَمَلِ بِهِ، وَإثمُ الرِّضا بِهِ؛(1)

هر کس که در کار باطلی وارد شود، دو گناه دارد: گناه انجام آن، و گناه پسندیدن آن.

درخواست های متفاوت

ما اختَلَفَتْ دَعوَتانِ إلَّا کانَتْ إحْداهُما ضَلالَهٌ؛(2)

[هیچ گاه] دو دعوت با هم اختلاف پیدا نمی کند؛ مگر این که یکی از آن دو گمراهی است.

در حق تردید نکرده ام

ما شَکَکْتُ فی الْحَقِّ مُنْذُ أُریتُهُ؛(3)

از هنگامی که حقّ به من نشان داده شد، در آن تردید نکردم.

به من دروغ گفته نشد

ما کَذَبتُ وَلا کُذِبتُ ولا ضَلَلتُ وَلا ضُلَّ بی؛(4)

دروغ نگفتم و به من [نیز] دروغ گفته نشد و گمراه نشدم و به وسیله من [نیز کسی] گمراه نشد.

شروع کننده ستم

لِلظّالِم البادی غَداً بِکَفِّهِ عَضَّهٌ؛(5)

فردا [ی قیامت] برای ستمگر آغاز کننده، دست گزیدن است.

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1163 ، ح 146.
2- 2. همان، 1171 ، ح 174.
3- 3. همان، ح 175.
4- 4. همان، 1172 ، ح 176.
5- 5. همان، ح 177.