ولایت نامه صفحه 140

لَیْسَ لَهُ؛(1)

خویشاوندی مرا قطع، و روزهایم را تباه کردند و حق مرا پَس زدند و مقام بزرگ مرا کوچک شمردند و بر کشمکش با من هم آوا شدند. بر مرد برای به تأخیر انداختن حقّش خرده گرفته نمی شود؛ عیب بر کسی است که آن چه را از آنِ او نیست می گیرد.

فرصت ها

الفُرَصُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ؛(2)

فرصت ها، مثل عبور ابرها می گذرد.

غرور

الإعْجابُ یَمنَعُ مِنَ الإزْدیادِ؛(3)

مغرور شدن، از افزونی جلوگیری می کند.

عمر کوتاه دنیا

الأمرُ قَریبٌ، والإصْطِحابُ قَلیلٌ؛(4)

کار [انتقال از این سرا] نزدیک، و همراهی [با دنیا] اندک است.

صاحب چشم

أضاءَ الصُّبحُ

لِذی عَینَین؛(5)

صبح، بر آن که دو چشم دارد، روشن شد.

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1167 ، ح 157.
2- 2. همان، 1096 ، ح 20.
3- 3. همان، 1167 ، 158.
4- 4. همان، ح 159.
5- 5. همان، 1168 ، ح 160.