ولایت نامه صفحه 149

فرار از هدایت

قسمتی از سخن آن حضرت علیه السلام درباره گروهی از یارانش که مخفیانه به سوی معاویه می رفتند:

فَکَفی لَهُم غَیَّاً وَکَفی بِذلِکَ مِنْهُم شافِیاً، فِرارُهُمْ مِنَ الهُدی وَالحَقِّ، وَإیضاعُهُمْ إلی العَمی وَالجَهلِ وَإنَّما هُمْ أهلُ دُنیا مُقْبِلُونَ عَلَیها، قَدْ عَلِمُوا أنَّ النّاسَ فی الحَقِّ اسوَه فَهَربُوا إلی الأثرَهِ فَبُعداً لَهُم وَسُحقاً؛(1)

برای آن ها گمراهی و برای تو، دل خنکی [همین] بس که گریزشان از هدایت و حق و سرعت گرفتنشان به سوی کوری و نادانی است. اینان، فقط اهل دنیایند که به آن روکرده اند. دانستند که مردم [نزد ما] در حق [شان] مساوی اند.

[پس] به سوی خودخواهی گریختند [تا سودی به خود اختصاص دهند]. [از رحمت خدا] دور و بعید باشند.

سوء استفاده از سخن حق

و چون سخن خوارج «حکم و فرمانروایی جز برای خدا نیست»(2) را شنید، فرمود علیه السلام:

کَلمِهُ حَقّ یُرادُ بها باطِل؛(3)

سخن حقی است که از آن باطل اراده شده است.

شریف رضی می گوید: این رساترین تعبیر از کار خوارج است؛ هنگامی که شعار و ادعای خوب را با باطن و ضمیری زشت جمع کرده بودند.

1- 1. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1072 ، ح 70..
2- 2. لا حکمَ إلّالِلّه ..
3- 3. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1176 ، ح 189 ..