ولایت نامه صفحه 153

مُؤمِنٍ وَیَخْرُجُ عَنْکِ کُلُّ کافِرٍ. أما لاتَذهبُ الدُّنیا حَتَّی تَکُونی مِنَ النَّهرَینِ إلی النَّهرَینِ حَتَّی أَنَّ الرّجُلَ لیَرْکَبُ البَغلَهَ السَّفْواء یُریدُ الجُمعَهَ وَلا یُدرِکُها؛(1)

ای کوفه! بَه، چه قدر دل پسندی و چه قدر بوی تو خوش است؛ ولی بسیاری از اهالی تو چه قدر پلیدند. کسی که از تو خارج می شود، به سبب گناه است و کسی که در تو داخل می شود، به جهت رحمت است. آگاه باش! دنیا تمام نمی شود تا هر فرد با ایمان مشتاق تو شود و هر کافری از تو بیرون رود.

آگاه باش! دنیا تمام نمی شود تا [وسعت] تو از دو نهر تا دو نهر باشد؛ به طوری که مرد، سوار استر تُندرو می شود و قصد [شرکت در نماز] جمعه را دارد؛ ولی به آن نمی رسد.

سازش

و فرمود علیه السلام:

المُسالَمهُ حَبیْبُ (2) العُیُوبِ؛(3)

سازش، دوست عیب ها است [/ باعث پنهان ماندن آن ها می شود].

شباهت افراد به زمان

النّاسُ بِزَمانِهِمْ أشْبَهُ مِنْهُمْ بِآبائِهِم؛(4)

مردم به روزگارشان، شباهت بیش تری دارند، تا به پدرانشان.

ولایت نامه ؛ ص170

1- 1. سفینه البحار، ج 2 ، ص 498( به نقل از پی نوشت مصحح )..
2- 2. خبُ ن . ل ..
3- 3. نهج البلاغه، فیض الاسلام، 1090 ، ح 5..
4- 4. الغرر والحکم، ج 2 ، ص 115( به نقل از پی نوشت مصحح ) ..