ولایت نامه صفحه 157

لَکَ ذلِکَ فَیُوافیکَ بِهِ حَیْثُ تَحْتاجُ إلَیْهِ تَغْتَنِمْهُ وَاغْتَنِم ما أقرَضتَ مَن اسْتَقْرَضَکَ فی حالِ غِناکَ، وَاعلَمْ یا بُنَیّ أنَّ أمامَکَ عَقبهً کؤُوداً مَهبطُها عَلی جَنَّهٍ أوْ عَلی نارٍ، فَارتَدَّ لِنَفْسِکَ قَبْلَ نُزُولِکَ فَلَیْسَ بَعدَ المَوتِ مُستَعْتب وَلا إلی الدُّنیا مَنصَرَفٌ، إعلَمْ یا بُنَیّ أنّک خُلقْتَ لِلآخِرَهِ لا إلی الدُّنیا وَلِلفَناءِ لالِلْبَقاءِ، وَأنَّکَ لَفی مَنزِلِ قُلْعَهٍ وَدارِ بُلْغَهٍ وَطریقٍ مِنَ الآخِرَهِ وَانَّکَ طَریدُ المَوتِ الَّذی لایَنْجُو مِنْهُ هارِبُهُ وَلایَفوتُهُ طالِبُهُ، وَإیّاکَ أنْ تُوجِفَ بِکَ مَطایا الطَّمَعِ فَتُورِدکَ مَناهِلَ الهَلَکَهِ وإنْ استَطَعْتَ أَلّا تَکونَ بَیْنَکَ وَبَیْنَ اللّهِ تَعالی ذُونِعمَهٍ فَافْعَلْ؛

و بدان که در مقابل تو، راهی سخت، و دور، و ترس بسیاری است و تو [در آن راه] از خوب تکاپو کردن و توشه برداشتن به قدری که تو را، با پشتی سبک رساند، بی نیاز نیستی؛ پس بیش از توانایی ات، بر پشت خود بر ندار که سنگینی آن، سختی بر تو باشد.

اگر از نیازمندان، کسی یافتی که آن [/ توشه ات را] برایت حمل کند و در جایی که به آن نیاز داری، به طور کامل به تو بدهد، غنیمتش شمار و وامی را که هنگام بی نیازی به وام گیرنده ات دادی، غنیمت شمار. بدان فرزندم! در پیش روی تو، گردنه ای بد راه قرار دارد که محلّ فرود آن بر بهشت یا آتش است؛ پس پیش از پایین آمدنت برای خود دست و پا کن؛ چرا که پس از مرگ، نه رضایت طلبیدنی و نه به سوی دنیا راهِ بازگشتی هست.

بدان فرزندم! تو برای آخرت و نه برای دنیا، و برای نابودی، نه برای باقی ماندن آفریده شدی. تو در منزلی عاریه و خانه ای بخور و نمیر و راهی از آخرت هستی.

تو رانده شده مرگی هستی که فرار کننده، از آن رهایی نمی یابد و از دست خواهانش نمی رود. بر حذر باش که مرکب های طمع تو را بلغزاند و در