ولایت نامه صفحه 164

بخشی از عهدنامه مالک اشتر

ولْیَکُنْ فی خاصَّهِ ما تُخْلِصُ لِلّهِ بهِ دینَکَ، إقامَهُ فَرائِضِهِ الّتی هِی لَهُ خاصَّه فَأعطِ اللّهَ مِنْ بَدَنِکَ فی لَیْلِکَ وَنَهارِکَ وَوَفِّ ما تَقرَّبْتَ بِهِ إلی اللّهِ مِنْ ذلِکَ کامِلًا غَیرَ مَثْلومٍ ولا مَنْقُوص، بالغاً مِنْ بَدَنِکَ ما بَلَغَ وَإذا قُمْتَ فی صَلاتِکَ لِلنَّاسِ فَلا تَکُونَنَّ مُنَفِّراً وَلا مُضیِّعاً، فإنَّ فی النَّاسِ مَنْ بِهِ العِلَّهُ وَلَهُ الحاجَهُ. قَدْ سَألتُ رَسُولَ اللّهِ صلی الله علیه و آله حینَ وَجَّهَنی إلی الیمنِ کَیْفَ اصلّی بِهِم؟ فَقالَ: صَلِّ بِهِمْ کَصَلاهٍ أضْعَفِهِمْ وَکُنْ بِالمُؤْمِنینَ رَحیماً؛

... [وبرای هر روز، کار همان روز را انجام ده؛ چرا که کار هر روز، مخصوص همان روز است و برای ارتباط میان خود و خدا، بهترین این وقت ها و بیش ترین این قسمت ها را برای خود قرار ده؛ گر چه همه آن ها اگر نیت پاک و زیردستان از آن در آسایش باشند، برای خدا است](1) و باید برپایی واجباتی که برای خداوند است، از کارهای ویژه ای باشد که با آن دینت را برای خدا خالص می کنی.

پس در شب و روز، بدن خود را برای [عبادت] خدا قرار بده و آن [عملی] را که به وسیله آن به خدا نزدیک می شوی، کامل کن؛ کاملی که شکاف و نقصانی در آن نباشد و هرگاه در نمازت برای مردم [به جماعت] ایستادی، نه بیزار کننده