ولایت نامه صفحه 92

امیرمؤمنان علیه السلام فرمود: البته خداوند، با همه آفریده ها (چه خوب و چه بدشان) سخن گفته است و آن ها نیز به او جواب داده اند. اصبغ گفت: این جواب بر ابن کواء سنگین آمد و آن را نفهمید؛ گفت: این سخن گفتن چگونه بود؟ فرمود: آیا کتاب خداوند متعالی را نخوانده ای، آن جا که به پیامبرش علیه السلام می فرماید: به یاد آور وقتی که پروردگارت از فرزندان آدم، از پشت آنان ذریّه شان را گرفت و آنان را بر خودشان شاهد گرفت. (فرمود) آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: بله.(1) او قطعاً سخن خود را به گوش آنان رساند وآنان نیز به او جواب گفتند. همان طور که ای ابن کوا! در سخن خداوند، می شنوی که «گفتند

بله» و خداوند به آن ها فرمود: همانا من خدا هستم که جز من خدایی نیست (2) و من بخشنده و مهربانم، آنان به فرمان برداری از او و پروردگاریش اقرار کردند و فرستادگان و پیامبران و جانشینان پیامبران را مشخص کرد و بندگان را به اطاعت آن ها فرمان داد و در آن پیمان، به این فرمانبرداری اقرار کردند و آنان را بر خودشان شاهد گرفت و فرشتگان را نیز بر آن ها گواه گرفت که مبادا روز قیامت بگویید: همانا از این مطلب غافل بودیم.(3)

سید رضی، مؤلف کتاب می گوید: این آیه تفسیری دارد که اکنون جای پرده برداری از حقیقت و بیان واقعیت آن نیست.

مکانِ خدا

مردی یهودی از علی علیه السلام پرسید: خدای متعالی، پیش از آن که آسمان ها و زمین را بیافریند، کجا بود؟ امام علیه السلام فرمود: کجا، سؤال از مکان است؛ در حالی که خداوند بود و مکانی نبود؛ پس او را با کوتاه ترین کلمه مُجاب کرد.

1- 1. اعراف ( 7): 172.
2- 2. طه ( 20): 14.
3- 3. اعراف ( 7): 172.