کرامات العلویه صفحه 64

تو مه سپهر ولايتي مه آسمان ز تو آيتي

چه شود اگر كه اقامتي بكنم بكوي تو يا علي

علي اي حقيقت عارفان تو مشو زديده ما نهان

كه روان خسته عاشقان بگرفته خوي تو يا علي

همه شب بخلوت و در خفا بنشينم كنم التجا

كه عيان بديده شود خدا ز رُخ نكوي تو يا علي‌

شيعه بودن

عمّار (دِهْني) كوفي از شاگردان بزرگوار امام صادق (ع) بود و در كوفه زندگي مي‌كرد، او فردي دانا و با تقوا و پرهيزگار و از علماي محدثين است. روزي به خاطر محاكمه‌اي كه پيش آمده بود وي به محضر ابوليلي قاضي كوفه رفت تا گواهي دهد.

هنگاميكه وي در محضر قاضي شهادت داد، قاضي گفت: گواهي تو قبول نيست زيرا تو رافضي و شيعه هستي (رافضي يعني ترك كننده و رها كننده مقصود ابوليلي اين بود چون عمّار پيروي از اهل سنّت را رها كرده است، گواهي‌اش مورد قبول نيست و شيعه يعني پيرو و در اسلام به پيروان آقا علي (ع) و امامان معصوم (عليهم‌السلام) اصطلاحا شيعه گفته مي‌شود). عمّار تا اين سخنان را شنيد، مانند ابر بهاري: شروع به گريه كرد. قاضي كه عمّار را مي‌شناخت و مي‌دانست كه او فردي دانا و با تقوا و پرهيزگار است، تحت تأثير قرار گرفته و گفت تو از علماء و حديث شناسان هستي و اگر از حرف من ناراحت شدي مي‌تواني اعلان كني كه رافضي و شيعه علي، نيستي، و از اين مرام بيزاري بجوي در اين صورت در صف برادران ما خواهي شد تا من گواهي تو را بپذيرم.

عمّار گفت: گريه‌ام به خاطر من و توست. از اين جهت براي خودم گريه مي‌كنم كه تو مقام بزرگي را به من نسبت دادي كه من خود را شايسته و سزاوار آن نمي‌دانم تو مرا رافضي مي‌نامي امّا رافضي كسي است كه همه باطل‌ها را ترك كند و به سوي حقّ برود، در حالي كه من اينگونه نيستم. تو مرا شيعه علي (ع) مي‌خواني امّا من كجا و شيعه و پيرو علي (ع) بودن كجا؟