کرامات العلویه صفحه 82

خاك كف پاي توام يا علي

ديده به خورشيد رخت دوختم

با نگهي سوختن آموختم

سوختن آموختم و سوختم

سوختم و نور بر افروختم‌

غرقاب بلا

مرحوم زاهد متقي عاشق اهلبيت عصمت و طهارت (عليهم‌السلام) ميرزا حسن صديقيان رحمة اللّه عليه پدر بزرگ مولف كه براي والده نقل كرده بود كه يك شب گذرم به جنگل افتاد، هوا تاريك و جنگل وحشتناك، ترس تمام وجودم را فرا گرفته بود ولي چون ناچار بودم گذر كردم. كه ناگهان يك سگ بزرگ و قوي هيكل و حاري كه چشمانش قرمز و پر از خون بود و دندانهاي تيزي داشت به من حمله كرد.

رنگم مانند گچ سفيد شد و از ترس سرجايم خشك شده بودم و نمي‌دانستم چه كنم و نزديك به سكته بودم كه يك وقت متوجه شدم دستي از پشت به شانه‌هايم خورد و گوينده را نديدم و فرمود هفت مرتبه اين شعر را بخوان تا نجات پيدا كني.

بغرقاب بلا افتاده‌ام يا مصطفي

دستي به بحر غم گرفتارم علي المرتضي