فروغ آفتاب صفحه 125

فرمان خدا و اراده پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم _ که پیشوایی علی علیه السلام بود _ انجام نشد. اکنون جای این پرسش است که چرا با توجّه به مکانت و عظمتی که علی علیه السلام دارا بود، آن حضرت را به رهبری برنگزیدند؟

به این پرسش که زخم سینه تاریخ اسلام است، پاسخ های گوناگون داده شده است در حُسن ختام، پاسخی را که خود مولا فرموده اند، بیان می کنیم:

آن حضرت، ضمن سخنانی پس از گله و شکایت از قریش چنین فرمود: «فَاِنَّهُم أَضْمَرُوا لِرَسُولِکَ( صلی الله علیه و آله وسلم ) ضُرُوبا مِنَ الشَّرِ وَالغَدْر...» قریش نسبت به پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم مخفیانه دشمنی می ورزیدند و این دشمنی و مکر سبب تحوّل و دگرگونی در رهبری نظام اسلامی گردید.

و آنگاه که از آن حضرت سؤال می گردد: «اَرَأَیْتَ لَو کانَ رَسُولُ اللّه تَرَکَ وَلَدا ذَکَرا قَدْ بَلَغَ الْحُلُمْ و آنَسَ مِنْهُ الرُّشْد...»؛ اگر برای رسول خدا فرزند پسری باقی مانده بود و او برخوردار از رشد و بلوغ و درایت بود، آیا رهبری او را می پذیرفتند: «قال لا بَلْ تَقْتُلُهُ اِنْ لَمْ یَفْعَلْ ما فَعَلْتُ... اَنَّ الْعَرَبَ کَرَهَتْ اَمْرَ مُحمّدٍ صلی الله علیه و آله وسلم وَ حَسَدَتْهُ... وَ اَجْمَعَتْ مُذْکانِ حَیّا عَلی صَرْفِ «الاَمْر» عَنْ اَهْلِ بَیْتِهِ بَعْدَ مَوْتِهِ... وَ لَولا اَنَّ قُرَیشا جَعَلَتْ اِسْمَهُ ذَریعِهً اِلیَ الرِّیاسَهِ وَ سُلَّما اِلیَ الْعِزِّ وَ الاَمرِ، لَما عَبَدَتِ اللّه َ بَعَْد مُوتِهِ یَوما واحِدا...»(1)