فروغ آفتاب صفحه 143

به خدا سوگند! سر را گذاشته به دم چسبیدند. پیشوا را رها کرده به پسوا روی آوردند. (پی عامی رفتند و از عالم نپرسیدند.) نفرین بر مردمی نادان که تبهکارند. و تبه کاری خود را نیکوکاری می پندارند. «آگاه باشید این ها، همان مفسدانند؛ ولی نمی فهمند.»

در این گفتار، فاطمه علیهاالسلام پرده را بالا زده و مصداق را معرفی می کند، سر را گذاشته، به دم چسبیدند.

چه مثال زیبا و مدل گویایی: سر مظهر و نشان چیست؟

بدون شک سر نشان عقل و خردورزی است. در این عضو شریف و برتر، دیدگان که روشنگر راهند، نهاده شده است؛ زبان و گوش و مغز قرار دارد، و اینان همه ابزار هدایت و رهبری می باشند. عقل تدبیر می کند، دیدگان ره نشان می دهند و در یک سخن سر رهبر و امام تن است.

اما دُمْ! نشان چه می باشد؟ برای همه روشن است که دم نشان ارتجاع و واپسگرایی است.

فاصله دم و سر بی نهایت است و این دو هرگز به هم نمی رسند، یکی نشان پیشوایی و حرکت به سوی جلو می باشد و آن دیگر، رمز حرکت ارتجاعی و واپسگرایی است. بدیهی است که سر را رها کردن و به دم چسبیدن مدلی از حرکت ارتجاعی آن مردم است.

امّا شگفتا که این عمل نابخردانه خود را نیکو می پنداشتند.

در این گفتار منظور و مقصود فاطمه علیهاالسلام روشن است.