- تقدیم: 1
- فاطمه علیهاالسلام نشانه قدرت خدا 7
- زهرا علیهاالسلام در آیینه وحی 9
- پاداش رسالت 12
- فاطمه علیهاالسلام ، مشکات قرآن 13
- تابشی دیگر 20
- فروغ زهرا علیهاالسلام در سخن پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم 23
- عیادت از فاطمه علیهاالسلام 32
- خطبه و سند آن 34
- اشاره 36
- حقیقت ملکوتی زهرا علیهاالسلام 39
- بازگشت به فرهنگ جاهلیت 46
- اشاره 57
- فروغ امامت بر افق کلام شیعی 69
- مکتب کلامی امامیه: 70
- امامت از دیدگاه اهل سنّت 78
- اشاره 82
- « علی علیه السلام » کیست؟ 86
- علی علیه السلام ندای فضیلت 88
- سیمای علی علیه السلام در پرتو آیات 89
- جمال ولی در بیان نبی صلی الله علیه و آله وسلم 99
- علی علیه السلام از زبان خویش 102
- اشاره 110
- نشانه های آسمانی 115
- رازی بزرگ 124
- اشاره 127
- جلوه های علی علیه السلام 133
- انتخاب عجیب! 142
- سقیفه و یورش به حریم نبوّت 145
- دادخواهی در مسجد 156
- اشاره 171
- هشدار فاطمه علیهاالسلام معجزه ای جاوید 175
- آئینه عبرت 177
- فروغ حقیقت 180
- جفای به عترت 181
- پیامدهای سقیفه 181
- تفرقه و نژادگرایی 185
- تبعیض و برتری 193
- تکاثر و تفاخر 196
- علی علیه السلام احیاگر سنّت 199
- شیوه نظام علوی 208
- حفظ و حراست اموال عمومی 211
- سفارش، مردم به کارگزاران 215
- پرهیز از انباشت بیت المال 218
- علی علیه السلام بر قلّه پارسایی و زهد 219
- نمایشی از عصر نبوّت 224
- فَیا حَسْرَهً لَکُمْ 226
- بی نیازی، عامل طغیان 227
- شاهان اموی و... 231
- کتابنامه 242
مأمون در سال دویست و ده هجری طی فرمانی طولانی که به قثم بن جعفر عامل مدینه نوشت. دستور داد فدک به فرزندان فاطمه علیهاالسلام برگردد.
مأمون در این فرمان تولیّت فدک را به محمد بن یحیی بن حسین بن زید بن علی بن الحسین علیه السلام و محمد بن عبداللّه بن حسن بن علی بن الحسین علیه السلام واگذار کرد. در این فرمان چنین آمده است:
رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فدک را به فاطمه علیهاالسلام دختر خود عطا کرد و صدقه او قرار داد [به او بخشید] و این امری بود آشکار و بر همگان شناخته. و آل رسول را درباره آن اختلافی نیست و آنان در خصوص این ملک که فاطمه از حیث تصدیق قولش نسبت به آن اولی از دیگران بوده است همواره به طرح ادعا پرداخته اند.(1)
این فرمانی بوده است که در روز چهارشنبه دوم ذیقعده سال دویست و ده هجری از سوی مأمون برای عامل مدینه صادر شده است.
فرمانی است رسمی و سندی است دولتی که در آغاز قرن سوّم، یکصد سال پیش از مرگ طبری و یک صد و سی سال پیش از مرگ بلاذری نوشته شده است. از مضمون فرمان فهمیده می شود که
1- 1 _ همان، ص 49.