فروغ آفتاب صفحه 198

میلیون درهم پول نقد بود. قیمت املاکش در وادی القری و حنین و جاهای دیگر، بالغ بر صد هزار دینار می شد.

اسب و شتر فراوانی از او باقی ماند».(1)

پاسداشت معنویت برخی از به اصطلاح بزرگان یا سابقین و برتری آنان از نظر حقوق مالی، آنان را در مرتع دنیا به چرا مشغول کرد.

بزرگانی که روزی به مقام بیعت رضوان نائل گردیدند و خداوند آنان را ستود و بر بام مجد و عظمت می درخشیدند رنگ باختند و به سوی ثروت اندوزی و تکاثر اموال روی آوردند.

مسعودی پیرامون آنان چنین می نویسد: «در عصر عثمان جماعتی از یارانش مانند خودش ثروت ها اندوختند! زبیر بن عوام خانه ای در بصره بنا کرد که تا زمان (مسعودی) 332 ه_ .ق. هنوز باقی و معروف است.

خانه هایی در مصر، کوفه و اسکندریه بنا کرد.

ثروت زبیر بعد از وفات، پنجاه هزار دینار پول نقد و هزار اسب و هزارها چیز دیگر بود.

خانه ای که طلحه بن عبداللّه در کوفه با گچ و آجر و ساج