فروغ آفتاب صفحه 241

پیوسته است و گذشته علّت و آینده معلول آن است. بر این اساس است که در سال صد و چهل هجری آن هنگام که منصور دوانیقی به مدینه آمد و به دستور او عبداللّه بن حسن و برادرش ابراهیم و دیگر نوادگان حضرت امام حسن علیه السلام را در کجاوه ها نشانده و به مقتل فرستادند.

امام صادق علیه السلام فرمود: به خدا، انصار و فرزندان انصار به عهد و پیمانی که با رسولخدا صلی الله علیه و آله وسلم در عقبه بستند، وفاداری نکردند.

پیمان این بود که: همان طور که از خود و فرزندانشان دفاع می کنند از رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم و فرزندانش نیز دفاع کنند.(1)

و سپس انصار را نفرین کرد و فرمود: «خدایا خشم و انتقام خویش را بر انصار سخت کن.»(2)

اگرچه همان گونه که زهرا علیهاالسلام فرمود، بعضی از ورقهای تاریخ اسلام با خون نوشته شد و حوادث غمباری پدید آمد ولی همان سان که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم به فاطمه علیهاالسلام بشارت داد و فرمود: «ابشِری یا فاطمه! فَاِنَّ المَهدی مِنْک»(3)

به ساحت آن قدّیسه که در غم آینده مسلمانان بیمناک و گریان

1- 1 _ مقاتل الطالبیّین، ص 209.
2- 2 _ تتمه المنتهی، ص 194.
3- 3 _ مسند فاطمه زهرا علیهاالسلام ، سیوطی، ص 54، رقم 90.