فروغ آفتاب صفحه 45

سقوط

قالِیَهً لرجالِکُمْ؛... بر مردان شما غضبناکم؛ یاد و نامشان را از دهان خود دور افکندم آن گونه که لقمه مُشمَئز کننده را از دهان دور می افکنند! از آنان متنفّرم، پس از آن که آنان را آزمودم.

این، گفتاری است که بر زبان یادگار «رحمهً للعالمین» جاری شده است. جدّا جای تعجّب است! فاطمه ای که کانون مهر و عاطفه بر دیگران است و از پدر آموخته است که بر همگان رحمت باشد.

آن بانو که بنا به نقل فرزندش، امام حسن علیه السلام در شب جمعه ای در محراب عبادت به همسایگان و مؤمنین دعا می کند، آن گونه که امام حسن علیه السلام عرض می کند: چرا به همسایگان دعا کردی و به خود و اهل خانه دعا نکردی؟ فاطمه فرمودند: اوّل همسایه آنگاه خود و خانواده.(الجار ثُمّ الدّار)(1)

آن فروغ محبت یزدانی که چون آفتاب، نور کرامتش بر همگان جاری و خانه اش مأوای بیچارگان بود و هر زمان که درمانده ای در مسجد پناهگاهی نداشت، پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم او را به خانه زهرا علیهاالسلام راهنمایی می کرد. غذای خود و فرزندان را به فقیر، یتیم و اسیر