فروغ آفتاب صفحه 46

می بخشید و در یک کلام، بانویی که جمال رحمه للعالمین بود. اما امروز میهمانان خود را به خوانِ گله، غم و آه فرا می خواند به طوری که در سایه سخنان آن حضرت دیدگانشان گریان می شود؛ مردان آنان را توبیخ و سرزنش می نماید و می فرماید:

«نامشان را از دهان خود دور افکندم. آنان پست و فرومایه گشته اند. غذای فاسدی هستند که باید از دهان دورشان افکند. در میدان خطیر آزمایش، سخت شکست خورده اند. آنان مایه نفرت می باشند.»

به راستی چرا فاطمه چنین می گوید و می خروشد؟ چرا از درد و بیماری خود نمی گوید و بر زخمی که پیکر اسلام را مجروح ساخته، گریان است؟ چرا و چرا؟

پاسخ این چراها را در ادامه این گفتار، پی خواهیم گرفت.

بازگشت به فرهنگ جاهلیت

فَقُبْحا لِفُلُولِ الْحَدّ و...؛ چه زشت و ناپسند است کندی پس از تیزی شمشیر

و شکستگی نیزه ها

و اندیشه های تیره و تاریک.

این، سیمای آن مردمی است که پس از وفات رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم از صراط مستقیم اسلام منحرف گردیدند؛ آنان که چون شمشیرهای کند از نیل به هدف باز ماندند و دیگر نمی توانند تکیه