فروغ آفتاب صفحه 71

می شناسند.

محققان این مکتب، در طول تاریخ از این اندیشه و معرفت دینی پاسداری کرده و با برهان و دلیل آن را مدلّل ساخته اند.

شریف مرتضی در «الشّافی» چنین می فرماید: «من کان بهذه الصّفه فهو الامام المفترض الطاعه»(1) او که دارای مقام ولایت و برترین کمالات باشد، امام است؛ پس آنگاه در پرتو استدلال به آیه «اطیعوا اللّه و اطیعوا الرّسول و اُولِی الامر منکم»(2) چنین نگاشته اند: «و هو منصوص علیه معصومٌ»(3) اطاعت و پیروی از فرمان امام را خداوند بر همگان واجب کرده است. بدون شک چون پیروی از فرمان امام را خداوند واجب دانسته، باید او از هرگونه خطا مصون باشد و مزیّن به ملکه عصمت گردد.

مرحوم شیخ طوسی که پوینده منهج علم الهدی است، در تبیین مقام امامت می فرماید:«و هو الامامه التی لا یتمُّ التکلیف عن دونها، و لا یحسن مع ارتفاعها. و انّما قلنا: انّ الاخلال بها یعود بالنقض علی ادله التوحید والعدل»(4)

امامت شرط بقاء تکلیف و فروغ عدل خداوند است و به بیان دیگر تزلزل این پایه بنیان عدل و توحید را می لرزاند. در بیان

1- 1 _ الشافی فی الامامه، شریف مرتضی، ج 2، ص 281.
2- 2 _ نساء/ 59.
3- 3 _ الشافی فی الامامه، ج 2، ص 257.
4- 4 _ تلخیص الشافی، طوسی، ج 1، ص 49.