فروغ آفتاب صفحه 78

می باشد.(1)

عبدالجبار ابن احمد نیز می گوید: «علی ماتقوله الامامیه، انّ الامام لطف فی الدین...» بنابر اندیشه معرفتی مکتب امامیه، امامت لطف است در بستر دین، تا واجبات انجام پذیرد و از گناهان جلوگیری به عمل آید و امام باید معصوم باشد، بنابراین: «و عندالامامیّه انّ الامام بعد رسول صلی الله علیه و آله وسلم علی، ثم الحسن، ثم الحسین، الی تمام اثنی عشر»(2) در این مکتب، امام بعد از پیامبر، علی و پس از او حسن و پس از او حسین علیهم السلام تا دوازده امام می باشند.

امامت از دیدگاه اهل سنّت

آنان به روش بانیان سقیفه، امامت را از کرسی اصول به زیرکشیده و هم ردیف فروع قرار دادند.

مؤلف «احقاق الحق» چنین نگاشته اند: «اِعلم انّ مبحث الامامه عند الاشاعره لیس من اصول الدّیانات والعقاید...»(3)

مکتب اشاعره که از بزرگترین مکتب های اهل سنت است امامت را از اصول دین و عقاید نمی شناسد، بلکه امامت را از فروع دین معرفی می کند.

1- 1 _ همان، ص 212.
2- 2 _ شرح الاصول الخمسه، قاضی عبدالجبار، ص 758 _ 759.
3- 3 _ احقاق الحق، ج 2، ص 294.