فروغ آفتاب صفحه 99

این آیه را تلاوت نمود. سپس دستان خود را بالا برد به طوری که سپیدی بغلش نمایان شد؛ آنگاه فرمود: اَلا مَنْ کُنْتُ مَوْلاه فَعَلِیٌّ مَوْلاه اَللّْهُمَّ والِ مَنْ والاه...(1)

در پرتو آیه «هُوَ الَّذی اَیََّدکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنین»(2) انس می گوید: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود: در آن هنگام که مرا به سیر ملکوت بردند (در سفر معراج) دیدم که بر ساق عرش نوشته: «لا اِلهَ اِلاَّ اللّه، محمّدٌ رسول اللّه اَیَّدتُهُ بِعلیٍّ نَصَرْتُهُ بِعلیٍّ»؛ نیست خدایی به جز خدای یگانه، و محمد فرستاده خداست، او را به علی تأیید کردم و به علی یاری نمودم.»(3)

این بود پرتوی از جمال آسمانی علی علیه السلام بر مشرقِ تابان وحی.

جمال ولی در بیان نبی صلی الله علیه و آله وسلم

سیمای قدسی علی علیه السلام ، در سخنان پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می درخشد. لذا با جلوه ای از آن گفتار، قلب و دیدگان دوستان مولی را آیینه کاری نماییم:

1 _ علی با قرآن است و قرآن با علی. آن دو هرگز از هم جدا نمی شوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند.(4)

1- 1 _ شواهد التنزیل، ج1، ص190.
2- 2 _ انفال/ 62.
3- 3 _ شواهد التنزیل، ج1، ص 224.
4- 4 _ تاریخ دمشق، ابن عساکر، ج 3، ص 124.