اشک مهتاب: شرح خطبه حضرت زهرا سلام الله علیها در مسجد صفحه 37

فصل چهارم: علی (علیه السلام) و شجاعتش

11 ثُمَّ قَالَتْ: أَیُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنِّی فَاطِمَهُ وَ أَبِی مُحَمَّدٌ(صلی الله علیه وآله)، أَقُولُ عَوْداً وَ بَدْواً وَ لا أَقُولُ مَا أَقُولُ غَلَطاً وَ لا أَفْعَلُ مَا أَفْعَلُ شَطَطاً، (لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ)فَإِنْ تَعْزُوهُ وَ تَعْرِفُوهُ تَجِدُوهُ أَبِی دُونَ نِسَائِکُمْ- وَ أَخَا ابْنِ عَمِّی دُونَ رِجَالِکُمْ وَ لَنِعْمَ الْمَعْزِیُّ إِلَیْهِ(صلی الله علیه وآله).(1)

اکنون خود را برای مردم معرّفی می کنی و به آنان می گویی که تو فاطمه ای و پدرت محمّد(صلی الله علیه وآله) است، آنچه را در آغاز گفته ای تکرار می کنی، در سخن تو هیچ اشتباهی نیست، و کردارت ناحق نیست، به مردم یادآوری می کنی که خدا محمّد(صلی الله علیه وآله) را از میان آنان به پیامبری برگزید و او بسیار دلسوز بود و رنج ها و سختی های مردم برایش ناگوار بود، او به هدایت و رستگاری مردم بسیار علاقه داشت و بر مؤمنان مهربان بود.