اشک مهتاب: شرح خطبه حضرت زهرا سلام الله علیها در مسجد صفحه 64

بانوی من! تو در خطبه خود برای دشمن خود این آیه را خواندی: (وَ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ یَأْتِیهِ عَذابٌ یُخْزِیهِ وَ یَحِلُّ عَلَیْهِ عَذابٌ مُقِیمٌ).

«به زودی می فهمید که چه کسی در این دنیا به عذابی خوارکننده گرفتار می شود و سپس آتش جهنّم که عذابی جاودانه است او را فرا خواهد گرفت». تو این گونه به دشمن خود، وعده آتش سوزان جهنم را دادی، روشن است که این سخن تو از لعنت کردن، بالاتر بود، این اوج تبرّی و بیزاری تو از دشمن بود. تو این گونه راه را آشکار کردی، ما دیگر راه را گم نمی کنیم و به تو اقتدا می کنیم، هرگز فریب دیگران را نمی خوریم، دیگر با دشمنان حقّ و حقیقت سازش نمی کنیم و همواره چنین می گوییم: «أَللّهُمَّ العَن أَوَّلَ ظالِم ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَآخِرَ تابِع لَهُ عَلی ذلِکَ...».