- بانوان گرامی ! 1
- اشاره 8
- توضیح 34
- اشاره 36
- 1 - نجات از آتش دوزخ 36
- فاطمه 36
- 2 - ناشناخته بودن آن بانو 38
- 3 - امتیاز آن بزرگوار از دیگران 38
- 4 - جدایی از ناپسندها 39
- صدّیقه 40
- مبارکه 43
- طاهره 43
- راضیه 44
- زکیّه 44
- مرضیه 45
- مُحدَّثه 46
- زهرا 47
- بتول 49
- حوراء إنسیّه 51
- اُمّ ابیها 52
- اُمّ الفضائل 54
- اُمّ العلوم 54
- اشاره 55
- خواستگاران 56
- اشاره 95
- 1 - سوره «هل أتی» 100
- 2 - سوره قدر 102
- 3 - سوره کوثر 104
- اعجاز سوره کوثر 111
- اشاره 111
- 4 - آیه مباهله 112
- 5 - آیه تطهیر 115
- اشاره 119
- حدیث کساء معروف 119
- 6 - آیه نور 121
- 7 - آیه الکبری 123
- 8 - بحرین (دو دریا) 125
- 9 - آیه مودّت 127
- اشاره 193
- جانشینی حضرت علی علیه السلام 194
- توضیح 202
- 1 - نو پا بودن اسلام 202
- 2 - کمبود یاران 202
- قسمت اول 219
- قسمت دوم 227
- قسمت اول 257
- قسمت دوم 265
- قسمت سوم 270
- گفتار عالمان اهل سنت 276
- اشاره 286
- اشاره 372
- 1 - دعای نور 376
- 4 - دعا 377
- 3 - نماز استغاثه حضرت بتول علیها السلام 377
- 5 - صلوات 378
1- 416. شگفت آن که بسیاری به دلیل داشتنِ روح جاهلی و تعصب، بر آن شدند که این گونه عبارات و نیز فضایل اهل بیت علیهم السلام را از کتب عالمان گذشته اهل سنت حذف نمایند، و در برخی موارد هم چنین کاری انجام داده اند.
«بابا رسول خدا! بنگر که پس از شما از دست عمر و ابوبکر چه ستم هایی بر ما وارد می آید».
عمر نگاهی به اطرافیان خود کرد و گفت: فاطمه را بزنید. همراهانش هجوم آورده، آن قدر حبیبه رسول خدا و پاره وجود او را زدند که جسم مبارکش غرق خون شد و در بستر بیماری افتاد و سخت بیمار و محزون گردید و پس از اندک زمانی به دست عمر شهید شد. (1)
شهرستانی، که تعصب او و عنادش به خاندان رسالت بر کسی پوشیده نیست، در ترجمه ابراهیم بن سیّار، معروف به نظام، از او چنین نقل می کند:
عمر هنگام بیعت آن قدر به پهلوی فاطمه زد تا محسنش را سقط نمود. عمر پیوسته فریاد می زد که خانه را با هر که در آن است آتش بزنید. و در خانه جز علی و فاطمه و حسن و حسین ( علیهم السلام ) کسی نبود.(2)
نیز صلاح الدین خلیل صفدی، در ترجمه همین نظام آورده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله با نص صریح، علی را به جانشینی پس از خود تعیین کرد؛ ولی عمر به خاطر ابوبکر آن را کتمان نمود و عمر آن چنان فاطمه را زد که فرزندش محسن ساقط شد. (3)
شگفت آن که صفدی همین موضوع را طعن بر نظام گرفته است؛ اما مطلب روشن تر از آن است که بتوان آن را مخفی نمود.
ابن قتیبه (م: 322 یا 276 ق) می نویسد: