مسند فاطمه بنت الحسین علیهما السلام صفحه 100

اللَّهُمَّ بَلی ! لاَ تَخْلُو الأرْضُ مِنْ قائِم للهِ بِحُجَّه . إمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً ، أوْ خائِفاً مَغْمُوراً ، لئَلاَّ تَبْطُلَ حُجَجُ اللهِ وَبَیِّناتُهُ . وَکَمْ

ذا وَأیْنَ اولَئِکَ ؟ أولئِکَ واللهِ الأقَلُّونَ عَدَداً ، والأعْظَمُونَ عِنْدَ اللهِ قَدْراً . یَحْفَظُ اللهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَبَیِّنَاتِهِ ، حَتَّی یُودِعُوهَا نُظَراءَهُمْ ، وَیَزْرَعُوهَا فی قُلُوبِ أشْباهِهِمْ . هَجَمَ

بِهِمُ الْعِلْمُ عَلی حَقِیْقَهِ الْبَصیْرَهِ ، وَبَاشَرُوا رُوحَ الْیَقیْنِ ، واسْتَلانُوا مَا اسْتَعْوَرَهُ الْمُتْرَفُونَ ، وَأنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ ، وَصَحِبُوا الدُّنْیَا بِأبْدان أرْوَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالْمَحَلِّ الأعْلی . اولئِکَ خُلَفَاءُ اللهِ فی أرْضِهِ ، وَالدُّعَاهُ إلی دِیْنِهِ . آهِ آهِ شَوْقاً إلی رُؤْیَتِهِمْ !(1)» .

«بار خدایا چنین است ! اما زمین از کسانی که دین خدای را به حجت برپای دارند تهی نماند . خواه شهره و آشکار باشند یا خائفانی نهان از چشم ، تا برهان های حق و نشانه های روشن او از میان نرود اما اینان چندند و کجایند ؟

به خدای سوگند که به شمار بس اند کند و به منزلت بس بسیار .

خدای حجتها و نشانه های روشن خویش بوسیله آنان نگاه می دارد تا آنرا به نظیران خویش به امانت بسپارند و در دل اشباه خویش کشت کنند و بارور رسازند

دانش ، آنان را به حقیقت بینائی ، رهنمونی می کند و آنرا با آرامش یقین به کار می بندند . پارسایی و پرهیز را که متنعمان ناز پرورد دشوار می شمارند آسان می گیرند ، و با آنچه نادانان از آن به هراسِ اندرند خودارند .

در دنیا با کالبدی زندگانی می کنند که روح آن کالبد به محل اعلی وابسته است .

پاورقی