اعجاز قرآن و مصونیت از تحریف صفحه 168

مانند آیه 82 سوره نساء و آیه حفظ و آیه نفی باطل; علاوه بر آن، روایات متعدّدی نیز وجود دارند که بر ضرورت مراجعه به «قرآن» تأکید می کنند؛ سوم این که از نظر عقل نیز، قرآن ستون دین و رکن شریعت است; زیرا معجزه پیامبر (صلی الله علیه و آله) تا روز قیامت به شمار می رود; در نتیجه، همواره باید از هرگونه آسیب در امان بماند (1).

علاّمه طباطبایی

علاّمه طباطبایی (م 1402 ق.) با اشاره به ویژگی های آیات و سوره های «قرآن» و وجود روایات دال بر عدم تحریف می فرمایند:

آیات و سوره های قرآنی، اوصاف و ویژگی هایی دارند که از هنگام نزول مورد تحدّی قرار گرفته اند؛ اما هیچ کدام ردّ نشده و هم چنان محفوظند؛ نظیر اعجاز، عدم اختلاف، هدایت، نور بودن، ذکر بودن، مهیمن بودن و مانند آن. اگر در قرآن تحریفی صورت پذیرفته بود، برخی از این اوصاف از بین می رفت. علاوه بر آن، روایات عرض بر قرآن، حدیث ثقلین و امثال آن، بر عدم تحریف «قرآن» دلالت دارند. وجوهی که از سوی قائلین به تحریف ذکر شده، همگی مخدوشند و نمی توانند تحریف را اثبات کنند. آن چه که درباره جمع اول و دوّم «قرآن» نقل شده، این اطمینان را به وجود می آورد که آنان، همان آیات و سوره هایی را بین الدفتین قرار داده اند که در زمان حیات پیامبر (صلی الله علیه و آله) کامل شده بود؛ بدون این که چیزی در متن آن افزوده و یا از آن کاسته شود (2).

آیه الله خوئی

آیه الله خوئی، با استناد به آیه «قرآن» (آیه حفظ)، در این زمینه می گوید:

درباره آیه إِنّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ ، برخی احتمال داده اند که شاید منظور از «ذکر»، پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد؛ نه «قرآن»؛ چون پیامبر تذکر دهنده است; ولی از آن جا که پیش از آیه حفظ، کلمه «الذکر»، آشکارا به معنای «قرآن» آمده، قرینه خوبی